Yusufi`nin Kızın`dan Babasına Yürek Yakan Mektup

 

Allah’ın Selamı, Rahmeti, Bereketi, İnayeti üzerine olsun. Salat ve Selam Resul’ü Ekrem (SAV)’e, Aline, Ehli Beytine ve takipçilerine olsun.

Sevgili Canım Babacığım!
Nasılsın, İyi misin? İyi olmanı Cenabı Hakk’tan niyaz eder, hasret, özlem ve en içten duygularımla senin ve tüm Yusufi amcaların ellerinden öperim. Maalesef bir bayramı daha bizden ayrı zindanlarda geçiriyorsun. Bu bayram gelemeyeceğim için bir mektup da olsa bayramlaşmak, dertleşmek istedim. Bu satırları karalarken gözlerim takvim yapraklarına ilişti ve hesaplamaya başladım, 1, 2, 3, 4, 5…35, 36 evet evet tam 36 bayramdır bizlerden uzak demir parmaklıklar arkasındasın babacığım.

 

Şimdi bu mektubu alınca şaşırmışsındır, biliyorum. Yıllardır duygularıma gem vurup, sana hiç mektup yazmadım. Bundan sonra da yazar mıyım bilemem. Bu kez istedim ki içimi kemiren, yakıp kavuran duygularımı ilk kez seninle paylaşayım. Yılların hasretini, özlemini bir çırpıda nakış nakış mektubuma işleyeyim.

 

Aişe’yi bilirsin, babasını bugün tahliye ettiler. Aişe’yi bir görsen nasıl sevindi, ne kadar sevindi babacığım. Yerinde duramıyor, kuşlar gibi uçuşuyordu. Tabi ki bizler de bu sevince ortak olduk. Bu sevinci yaşarken birden aklıma sen geldin babacığım. Seni evde hiç görmeyişim, 18 yıldır içeride oluşun, yetim büyüyüşüm aklıma geldi. Yutkundum, boğazım düğümlendi ve birden gözlerim nemlendi. Siman karşımda canlanınca ağladım, ağladım, ağladım. Hem de hıçkıra hıçkıra ağladım. Hocam ne yaptıysa yatıştıramadı. Yatakhaneye çekildim. Kalem kağıdı elime alıp yazmaya başladım. Kağıdımın ıslak oluşuna aldırış etme baba o damlalar sana olan aşkımdır, özlemimdir, hasretimdir, sevgimdir.

Canım, ciğerim can babam!
Ben dünyaya gözlerimi açtığımda sen yanımda yoktun, içerideydin. Kokunu alamadan seni tanıyamadım. Kulağıma ezanı başkaları okudu, senin sesini duyamadım. Gecelerini uykunu bozamadım, beşiğimi hep annem salladı, senin ninnilerini hiç dinleyemedim. Konuşmaya başladım ama baba diyemedim. Baba kelimesini en son öğrendim. Senin varlığını çok geç öğrendim baba. Bir gün pencereden dışarıyı seyrediyordum. Çocuğun biri baba, baba diyerek sevinçle çarşıdan gelen babasının boynuna sarıldı. O an içimde bir sıcaklık hissettim. Evet ben de baba, baba dedim, döndüm ve duvarda asılı resmine baktım. Annem görmesin diye perdenin arkasında ağladım. Boynum bükük ve mahzun bir şekilde kapıya baktım. Ah bir gün benim de babam şu kapıdan içeri girseydi, ben de koşup baba, baba deyip boynuna sarılıp öpseydim, öpseydim, öpseydim…

 

Sen o kapıdan bir kez olsun gelmedin, kızım deyip öpmedin. Boynum büküldü, takatim kesildi. Umutlarım yıkıldı, hayallerim hayal olup gitti. Bir sıcak gülüşüne, kızım deyip kucağına alışına, şefkatle bir öpücük konduruşuna, boynuna sarılmaya hasret kaldım baba!

 

Biliyor musun baba, seninle geçirdiğimiz hiçbir anımız yok. Örneğin seninle birlikte yürüyemedim, çarşıya, parka, pikniğe gidemedim. Seninle hiç yemek yiyemedim. Elinden hediye, harçlık alamadım. Yatağına uzanıp uyuyamadım. Seni uykudan uyandıramadım baba! İstediğimi alman için hiç naz yapamadım! Anlayacağın baba seninle çocukluğumu yaşamadım, yaşayamadım!

 

Annem her gece beni uyutmadan önce fotoğraflarını getirirdi. Tek tek hepsine bakardım. Seni fotoğraflarda tanıdım baba! Fotoğraflarını öpüp öpüp kucaklardım! Duvarlara senin fotoğraflarını asardım. Uykuda korkup uyanınca baş ucumdaki fotoğrafını alıp sarılırdım! Annem bana hergün senin sevdiğin yemekleri yapardı. Ben yiyince aklıma sen gelirdin, boğazıma takılır kalırdı yemek! Acaba babam şimdi ne yiyor, yiyecek yemek bulabiliyor mu? Diye çocukça düşünür dururdum.

Ve ben büyüdüm…
Büyüdükçe içimdeki özlemim de büyüdü, hasretim de büyüdü. Baba sana olan sevgim ve tutkunluğum da büyüdü. Geceyi, zifiri karanlığı, gökteki yıldızları kendime sırdaş edindim. Gözyaşlarımı yastığıma, garipliğimi bağrıma akıttım baba!

Ben zindan yollarında, çift camlı görüş kabinlerinde, bir saatlik görüşlerde büyüdüm baba! Anne, babam ne zaman eve gelecek diyerek büyüdüm baba!

 

Bilmem çocuklar babalarını nasıl tanır. Ben seni, demir parmaklıklar arkasında, tel örgüler arasında tanıdım baba! Askerlerin arasında, görüş bitti diyen gardiyanların sözcüğünde tanıdım baba! Beni gece yarısı çocuk uykumdan kaldırıp, babana gidiyoruz kızım diyen bağrı yanık annemden tanıdım. Zorluklarla, çilelerle, belalarla karşılaşınca, şimdi baban burada olsaydı diyen gözüyaşlı annemden tanıdım baba! Seni soğuk kış günlerinde zindan kapısındaki kuyruklarda tanıdım baba! Her gece gördüğüm düşlerde, rüyalarda, hülyalarda ve hayallerde tanıdım baba! Seni bende, benliğimin en derinlerinde tanıdım baba! Bayramlar çocuklar içindir, çocuklar da bayramlar için. Ben bayram tatmadım, görmedim, bilmedim baba! Bayram deyince aklıma zindan gelir, sen gelirsin. Her bayram özlemim katmerleşir, vuslatım uzaklaşır, firakım yakınlaşır. Üst üste umutlarım yerle bir olur baba! Benim bayramım acı olur, çile olur, zulüm olur, firak olur. Artık sen gelirsen o gün benim bayramım olur. Asıl sen gelirsen o benim bayramım olur.

 

Ve bir bayram daha geldi. Sen benden uzak ben de senden. Sen dört duvarla bayramlaşırken, ben hayalimle bayramlaşıyorum baba! Sen arkadaşlarınla kucaklaşırken ben yalnızlığımla, gözyaşımla kucaklaşıyorum. Ve içten içe yanıyorum baba! Sensiz geçirdiğim bu bayrama yanıyorum. Yetimliğime, çaresizliğime, kimsesizliğime yanıyorum. Ve sana yanıyorum baba ve bana yanıyorum. Giden çocukluğuma ve çocuksu duygularıma yanıyorum. Bu yaşımdan sonra çıkıp gelsen seninle kör ebe oynayabilir miyim baba? Bir çıkıp gelsen yol ortasında baba deyip boynuna sarılabilir miyim? Bir çıkıp gelsen elinden tutup gezebilir miyim baba ve bir çıkıp gelsen seninle çocukluğumu bir kere bile olsa yaşayabilir miyim baba?. Eğer bayram buysa bayramınız mübarek olsun. Ne o baba yoksa ağlıyor musun?